Het leed dat plastic heet

Nils Szabó op 07/01/2019 om 13:01

Dienst sea turtle

Plastic is een van de grootste problemen geproduceerd door de mens zelf. Waar het begint als ruwe olie vormen wij het tijdens het productieproces om tot een product wat veel verschillende doeleneinden verwezenlijkt. Sabine woont al twaalf jaar op Curaçao en is dagelijks bezig met de problematiek veroorzaakt door de plastic soep. Zij zet zich in voor een zeeschildpadden beschermorganisatie waarvoor zij stranden bezoekt om te kijken hoe het broeden van de eieren gaat. Eenmaal aangekomen is de zoektocht naar het strand begonnen. Meerdere lagen plastic bedekken het oppervlak van de nauwelijks door mensen bezochte stranden. Zeeschildpadden maken gebruik van deze stranden om hun eieren te leggen. Het plastic op deze stranden bevat bitemarks en karkassen die verstrikt zijn geraakt in het vele plastic. Een beeld waar gemiddeld Nederland niet aan wordt blootgesteld, maar helaas wel realiteit.

De mens is een dier, en net als alle dieren en planten zijn, maken wij deel uit van een ecosysteem. Zeeschildpadden zijn een goede graatmeter van ons ecosysteem. Wanneer het met hen niet goed gaat, gaat het met het gehele ecosysteem niet goed, dus ook met ons als mensheid niet. Hierdoor worden het ‘Sentinel Species’ genoemd, zoals een kanarie in de kolenmijnen is een zeeschildpad in het water. De plastic soep zorgt voor vele grote problemen. Ten eerste de stranden die bezaaid zijn met aangevreten plastic, wat inhoudt dat er vele onverteerbare resten in de magen en darmen van allerlei soorten dieren terecht komt. Van vogels tot aan de zee- en zoogdieren. Deze resten kunnen ernstige inwendige schade aanrichten waar naar schatting jaarlijks meer dan een miljoen dieren aan ten onder gaan. Ten tweede kun je je vast wel het beeld herinneren van een verminkt schildpadje die tijdens zijn jongere jaren in een plastic ring te recht is gekomen, het plastic dat ronddrijft in de zee vermoordt niet alleen veels te veel dieren, maar verminkt ze ook nog eens.

Nu zal je denken dat het allemaal wel meevalt, maar de stranden die druk worden bezocht worden goed schoongehouden, omdat ze anders minder bezocht zullen worden. De stranden waar geen mensen komen zijn meerlaags bedekt met aangevreten plastic. Het zijn die stranden waar de zeeschildpadden gebruik van maken om te broeden. Het zijn deze plakken waar je geconfronteerd wordt met de plastic die dagelijks wordt weggeworpen. Moeten we dan massaal naar die stranden toe om het schoon te gaan maken? Het is een mooi excuses om naar Curaçao te gaan, ze zullen je met open armen ontvangen. Maar eerlijk is eerlijk, dit soort massale maatschappelijke problematiek moet worden aangepakt bij het ontstaan, en je raad het al, daarvoor hoef je niet helemaal naar Curaçao toe te gaan. Nee, het begint bij je thuis, kijk eens goed naar je dagelijkse gedrag, neem een kijkje in de koelkast, hoeveel single-use plastic ligt er in? Is dit nodig? Is dit echt nodig? Hoe gek is het om met een juten zakje naar de supermarkt toe te gaan om vervolgens daar je appels in te doen? In plaats van een plastic schaaltje bedekt met plastic afdekfolie. Het begin begint bij jezelf, zoals de aanpak van vele problemen. Scheid bewust je plastic afval, veel moeite is dit niet.

Maar al dat plastic in zee is toch niet onze schuld? Deels, we kunnen ons verschuilen achter het feit dat we maar een klein deel van de wereldbevolking zijn en dat ons aandeel geen verschil zal maken omdat bijvoorbeeld landen als China zich hier niks van aan trekken. Maar iemand moet het voorbeeld geven, een verandering vindt niet zomaar plaats, soms kan verandering worden afgedwongen. Laten we als trotse Nederlanders, als echte waterfanaten en als goede wereldburgers het goede voorbeeld geven. En hoe het in de zee terecht komt? Door de natuurlijke drainage die er voor zorgt dat het land niet onderwater komt te staan. Stap eens naar buiten en loop een stukje door de natuur, je zult zien dat er veel plastic afval ligt. Dit afval wordt doormiddel van regen en wind naar slootjes en rivieren toe geleid, waarna het in de zee terecht komt. Uit het oog uit het hart, maar we worden in toenemende maten geconfronteerd met de gevolgen van deze slechte gewoonte.

Dat we er iets aan doen is een feit, maar zoals Sabine ook zegt, het gaat te langzaam. Nog maar 14% van al het plastic wat we gebruiken wordt recyclet. Dat betekend dat 86% terecht komt waar je niet wil dat het komt. Wijzelf kunnen het afval scheiden, want zolang de overheid en het bedrijfsleven niet genoeg doet, moeten wij het heft in handen nemen. Als het zo door gaat is er tegen het jaar 2050 meer plastic dan vis in de zee.

Wil je hier iets aan doen, volg dan de tips op en neem een kijkje op de instagram en website van Green Phenix. We staan aan het begin van een revolutie!